Kamperen met vloerverwarming
Dag iedereen,
Vanuit Nieuw Zeeland een goedemorgen. Jullie leven inmiddels in zomertijd, we hebben gehoord dat er inderdaad ook meer zomerse temperaturen aankomen. Gefeliciteerd! hier gaat de tijd morgenavond terug van de daylightsaving, dus dan is er ineens maar 10 uur verschil tussen ons!
Hier hebben we weer van alles meegemaakt. Vorige week zijn we dus met onze nieuwe megacamper vertrokken vanuit de hoofdstad wellington. Het was een vreemde gewaarwording om in de file te staan, veel drukker verkeer dan we gewend zijn, maar niet minder campers. We komen vaak mede-toeristen tegen.
we zijn vertrokken naar het Tongariro National Park, waar we terechtkwamen op een gratis camping met wel heel lieflijke plekjes langs de rivier. Enige gebrek aan deze camping was verwarmd stromend water, dus we waren genoodzaakt een sprong in de rivier te nemen. Brrrr. Maar gelukkig was het heerlijk weer, in de zon ben je zo weer opgewarmd.
De volgende dag leek het nogal vies weer. we kampeerden in de wolken, druppels op de ramen, wat was dit nou? We zouden de mooiste dagwandeling van Nieuw Zeeland gaan doen, Tongariro Alpine Crossing. Toch maar het busje in, en met zo'n 300 anderen begonnen we om half negen aan de wandeling, regenjas aan en flink koud. zoveel mensen, maar gelukkig door de verschillende wandelsnelheden verspreidden de mensen zich snel, en had je toch het gevoel redelijk alleen te wandelen. Zeker bij de Devil's Staircase (duivelse trappen) was het snel afgelopen met het rijtje lopen. wat een klim! bovenop stonden we ineens in een vulkaankrater, aan de voet van Mount Doom, waar een deel van Lord of the Rings is opgenomen. rode randen, veel gestolde lava stromen, scheuren in de grond, mooi mooi mooi. en we liepen in de zon, boven de wolken, dus al snel was het te warm met al die warme kleren aan. een afdaling langs kleine meertjes met de meest vreemde kleuren tgv de mineralen die er in dit gebied zijn, gifgroen, helder blauw, viezig geel, we hebben ze allemaal gezien. bij het gifgroene meer hebben we lekker een broodje gegeten, begeleid door de lucht van rotte eieren :-)
20 km was de wandeling, we hebben flink doorgestapt, met aan het einde nog een paar stoomgaten in de grond, vreemd zo actief als de aarde kan zijn, en nog een paar mooie stroompjes met bord 'geen drinkwater', maar dat hadden we al vermoed gezien de kleur.
de volgende dag was het dan toch echt vies weer, en zijn we snel vetrokken, op naar Taupo en Rotorua, het vulkanisch meest actieve gebied van Nieuw Zeeland. Na een uurtje klaarde het geheel al snel op, en konden we weer lekker genieten van het zonnetje. InTaupo parkeerden we onze camper op een camping met hot pools. Het water komt er zo uit de rotswand stromen, temperatuur 65 graden, ze laten het dan stromen door een bekken, totdat de temperatuur daalt tot een acceptabele 41 graden, en even verderop 38, en dan is het tijd voor een poedelbadje. het was eerst zo warm dat we er kippenvel van kregen, maar uiteindelijk heerlijk warm. er waren ook nog privebaden, die leken zo rechtstreeks uit rome te komen. een afgesloten badhokje met daarin een betegeld bassin, het water kwam uit een leeuwenkop, heerlijk was het. voorlopig waren we lekker schoon, en hebben we een mooie tocht gemaakt langs grote watervallen, een park dat 'kraters van de maan' heet, en zo ziet het er toch ook wel uit. als je over Rotorua kijkt, zie je overal in de omgeving stoomwolken.
de volgende dag zijn we halsbrekende toeren uit gaan halen: parachutespringen. Ik wilde altijd al eens, en Joost had ineens ook wel erg veel zin, in de parachutespringhoofdstad van Nieuw Zeeland. We werden ingepakt in overal, schattig mutsje en een heleboel banden, en vervolgens in het vliegtuig geladen. omdat ik (elvira) het kleinste was, moest ik bij de uitgang op de grond zitten, was wel blij toen het luikje dicht ging! op 12000 ft, ongeveer 3.5 km hoogte, was het mijn beurt dan ook als eerste. de man aan wie ik zat had me al drie keer een zacht duwtje gegeven, waardoor ik dacht dat we al gingen, maar hij was maar wat aan het plagen. uiteindelijk gingen we dan toch voor het echte werk, en zo vlogen we door de lucht, in vrije val, 45 seconden. koprollend, ronddraaien, we hebben nog superman gespeeld in de lucht, en natuurlijk geprobeerd van het uitzicht te genieten. na 45 seconden, best lang nog eigenlijk, was het tijd om de parachute open te trekken, en toen nog nagenietend in 5 minuten op naar het vliegveld voor een zachte landing, in mijn geval op de voeten, in joost zijn geval zittend, was gaat dat zachtjes en gecontroleerd! helemaal druk wasren we nog van de adrenaline, joost raakte maar niet uitgepraat! we zijn toen maar lekker een broodje gaan eten in de stad, bij onze favoriet de Subway. Dit is ook weer een ervaring op zich. Als je bij deze McDonalds achtige keten, die alleen maar vers belegde broodjes verkoopt, een broodje koopt, krijgen we altijd de zenuwen. het is net of je in een quiz zit, waarbij je zo snel mogelijk goede antwoorden moet geven. eerst bestel je je broodje, vervolgens moet je dan kiezen op wat voor soort broodje je je beleg wilt. broodje schuift door naar de volgende persoon. welke kaas moet er op, moet het gegrild worden? broodje schuift door naar de volgende persoon, welke groentes moeten er op? volgende persoon; moet er ook nog een sausje op? en dan naar de laatste persoon voor het afrekenen. lijkt allemaal niet zo ingewikkeld, maar het nieuw zeelandse engels gaat dan net een beetje te snel, zeker als je niet verwacht dat er zoveel vragen gesteld worden. Maar goed, inmiddels zijn we experts in het bestellen van een broodje, en het broodje lam met mintsaus is onze favoriet!
Genoeg over de Subway, we hebben die middag op een gratis camping langs de forelrivier gestaan. Joost had een lange vismiddag, zonder enig succes, Elvira genoot van haar boekje. Pas om 9 uur 's avonds kwam er iemand op het raam van de camper kloppen, o; te zeggen dat joost toch succes had, en hulp nodig had. een mooie forel, ze moeten hier minimaal 40 cm zijn om ze te mogen eten, en dat was gelukkig het geval!
verder naar Rotorua, weer een camping met hot pools, lekker, en de volgende dag naar Wai O Tapu, het vulkanische park van dit gebied. Overal is de grond verwarmd, dit was dan ook onze eerste camping met vloerverwarming! het vulkanisch park was prachtig aangelegd, ook weer met stoom overal, kokende modderpoelen, allerlei kleuren, watervallen..... bekijk de foto's maar eens!
vervolgens door naar een echte forelviscamping, we stonden direct aan het water geparkeerd, en het leuke was, je kon ook met de kayak over het beekje varen. Direct een leuk plan dacht ik, terwijl joost aan het vissen was. Joost stond nog even lekker te kijken, terwijl ik in de kayak probeerde te stappen, hoewel, het was eigenlijk meer een surfplank met een zitje erin. Huppakee, daar lag ik al in de beek, in plaats van in de kayak te zitten. Joost kwam toch echt niet meer bij van het lachen, en het was inderdaad ook wel een beetje onhandig! vanuit de receptie kwam er ook al iemand om te zeggen dat de oranje kayak veel stabieler was dan de leuke blauw gekleurde die ik had genomen, maar goed ik was toch al nat, en de rest van de middag heb ik me zonder enig probleem op de instabiele blauwe vermaakt. later zag ik nog meer mensen met het zelfde probleem kampen!
Joost ving weer niets, tot de volgende morgen voor het ontbijt, weer een mooie forel. Vervolgens weer in de camper, verder, naar de zee. t is zo makkelijk reizen met een camper, je komt aan, en drie minuten later staat alles klaar voor je verblijf. we genieten hier dan ook van onze badkamer, magnetron, koelkast met vriezer, en DVD speler! we heben op het strand gegeten in ons eigen restaurant, inclusief tafel en stoelen, en het vissen stelde niet veel voor, maar het geheel deed ons wel denken aan savana, in Mozambique, waar we ook graag verbleven.
Gisteren danzijn we nog op tour geweest naar White Island. Even was het spannend of de tour zou doorgaan, vanwege de wind. Het is namelijk 50 km voor de kust gelegen en dus bijna 2 uur varen. gelukkig ging het door, en we zaten lekker op de hobbelende boot. toen we wilden aanleggen, om met het rubberbootje naar het eiland te varen, waren de 3 meter hoge golven toch iets teveel van het goede. met de boodschap dat we 45 minuten speling hadden, hebben we dan een rondje om het eiland gevaren, en toen waren de golven gelukkig nog maar 2 m hoog. in commando stijl gingen we in het bootje, goed vasthouden, en we werden allemaal flink gestimuleerd om ook weer snel uit te stappen. vaste grond onder de voeten! het eiland bestaat uit drie vulkanen, de laatste uitbarsting was in 2000, en we moesten voor de zekerheid toch ook een helm en gasmasker op. overal stoom, maar deze keer zoveel druk achter die stoomgaten dat er ook een enorm geluid bij hoorde. een stroompje water met pH 0.3, daar val je beter niet in. het leuke was weer dat er nergens hekken staan, geen waarschuwingsbordjes, en ook niet een echt wandelpad. dit is het tourisme zoals wij dat waarderen. het was echt een prachtige wandeling, met een goede gids. we hebben nog lavasteen bekeken, dat weegt echt helemaal niks. vroeger werd er zwavel gewonnen op het eiland, maar toen alle mijnwerkers (behalve dat kat) omkwamen bij weer een vulkaanuitbarsting, besloot men dat het genoeg was geweest. als jullie het eiland willen zien http://www.whiteisland.co.nz/photo_gallery.html
Op de terugweg ineens dolfijnen rond de boot. een stuk of vijf. het leuke was dat ze gingen meezwemmen voor de boot, in hetzelfde tempo. af en toe naar boven om lucht te happen, en er waren een paar die op hun zij gingen zwemmen om te kijken naar ons. de vijf dolfijnen werden er al snel 50, en vervolgens meer dan 100, en ze sprongen alle kanten op. een groot feest was het. ook overal jan van genten, die met een enorme snelheid het water induiken, om vis te eten. jullie begrijpen dat onze terugweg zeker niet een minder leuk deel van de dagtocht was.
Nu is het vrijdag, geloof ik, en joost is aan het vissen. hij hoopt natuurlijk het record te verbeteren, van de kingfish van 52 kilo die hier laatst werd gevangen. in ieder geval, ik hoop dat hij niet met lege handen terugkomt,
groeten vanuit Whakatane,
Elvira
eindelijk internet!
dag allemaal,
we zijn alweer een week verder, dat komt door het vreselijke gebrek aan computers, met of zonder internet, en USB aansluiting. Vandaag zijn we in Wellington, en zoals het een echte hoofdstad betaamt, is er voldoende internet.
We zullen beginnen waar we jullie achterlieten vorige week, toen we lange afstanden aflegden, en nog een bezoekje aan het doolhof van puzzling world hadden gebracht.
We hebben vooral nog veel gereden, de volgende dag begon de campervan wel vreemde trekjes te vertonen. bij het vertrekken wilden we rechtsaf slaan, hup, knipperlicht aan, en toen had joost zo ongeveer het idee dat hij in de disco zat. Alle lichtjes van het dashboard begonnen te knipperen en te zoemen. Daar bleef het gelukkig bij, een een uurtje later functioneerde alles weer naar behoren.
Lekker verder gereden en tegen de avond waren we in Franz-Josef, een grote gletsjer aan de westkust. We wilden hier graag op gaan wandelen, maar helaas de wandeling zat vol. Niet zo heel erg, want nu konden we zonder enige spijt de helikopter wandeling boeken (zeker voor elvira een mooi moment). Tenminste, als het weer de volgende dag in orde zou zijn.
Die avond op een camping in het regenwoud, weeral een lekker bubbelbad, deze keer buiten. Nog met de auto naar een garage geweest, maar zij konden niets doen, omdat ze alleen mechanisch- en geen electrische problemen konden repareren.
De volgende dag: blauwe lucht, zonnetje erbij, dus met de helikopter de lucht in. grote schoenen met ijzers eronder, zodat we goed op de gletsjer konden wandelen. wat kan een helikopter spectaculaire bochten uithalen; rondjes vliegen voel je goed in je maag... het was precies lang genoeg naar en over de gletsjer, waar we landden. een groepje van 10 mensen begonnen we aan de wandeling. toen de zon op de gletsjer begon te schijnen, ging gelijk het eerste ijsblok verschuiven en viel naar beneden. daar gingen we dan dus ook niet wandelen.
het bijzondere aan deze gletsjer is dat hij maar enkele kilometers van zee ligt, en tot 200 meter boven zeespiegel gaat. hij beweegt anderhalve meter per dag, tien keer zoveel als een gletsjer in europa. Een record dus.
we hebben mooie ijsgrotten gezien, en de blauwe kleur van het ijs was fabelachtig mooi.
veel te snel zat de wandeling er alweer op, en zaten we alweer in de helikopter terug, en even later weer in de auto, op weg naar het noorden. nog gestopt in Hokatika, de jade-stad van nieuw zeeland, maar we vonden er niets van onze gading, behalve een lekker ijsje.
nog maar weer doorgereden, naar de Pancake rocks, pannenkoekenrotsen, schitterende 'mal'formaties van rotsen langs de kust, het lijken wel opgestapelde pannenkoeken.er liep een mooi wandelpad langs, en zo aan het einde van de middag was het een mooie uitstap.
Uiteindelijk kwamen we terecht in het gehucht Murchison, op een kleine camping met een douche op muntjes :-(
de volgende morgen deed de auto het truukje weer, maar nu, heerlijk afgelegen buiten het bereik van de gsm, stopte niet alleen de ruitenwissers, knipperlichten, maar ook tegelijkertijd de motor. Gelukkig heuvelafwaarts, zodat we nog net aan de kant van de weg konden parkeren. Tja, daar sta je dan, gelukklg konden we het dingen weer starten, na even te wachten. maar we hebben geen ruitenwisser meer gebruikt, en de knipperlichten alleen als we het vergaten. onhandig, een auto die moeilijk doet als het regent, zeker in Nieuw Zeeland!
onze volgende echte stop was het Abel Tasman nationaal park, met mooie stranden, waar we na een flink aantal kronkelweggetjes terecht kwamen op een mooie natuurcamping, met plaatsjes zoals we die gewend zijn van zuid afrika. uitzicht op zee, alleen de vis wilde er niet bijten. we hebben er nog een mooie wandeling gemaakt, nadat we een stuk verderop afgezet waren met de watertaxi. we moesten wel rekening houden met de getijden, want alleen bij laag water konden we de rivier over. dat viel goed mee, dachten we in het begin, totdat we doorhadden dat we wel de rivier overwaren, maar niet op de plek waar de wandelroute verder liep. door de blubber, door het water stukje terug, makkelijker gezegd dan gedaan; schoenen kunnen zich heerlijk in blubber vastzuigen, merkte Elvira. Joost bedacht vervolgens een veeeeeeel makkelijkere weg over stenen en onder takken door, om zijn schoenen maar niet vies te maken.
Joost wilde nog een wandeling doen, naar de zeehondenkolonie, een wandeling van 6 uur retour. Ik had er niet zo'n zin in, genoeg gewandeld, en de rest van de route moest nog uitgestippeld worden. dus joost met rugzak op pad, en in hoog tempo wandelde hij naar het eindpunt. daar tussen de rotsen geklommen in de hoop de zeehonden om de hoek te zien. toen hij van de rots af wilde klimmen, stond hij bijna bovenop een grote zeehond. Daar waren ze dus! het scheelde helemaal niets, en voorzichtig zette hij een paar stappen achteruit, en haalde de camera tevoorschijn, perfecte foto's, de zeehond sliep gewoon door. de terugweg bijna alles gerend, waardoor hij in een recordtijd van nog geen drie uur de wandeling voltooid had.
's middags kwam er onverwacht motregen, en werd het niet warmer dan 14 graden, dat waren we toch niet gewend, want als het regent is het hier meestal 's nachts. En onze auto houdt ook niet zo van regen, hadden we dat al verteld? de volgende dag startte het ding gelukkig zonder problemen, en reden we door de wijngebieden naar Nelson, the city of sun.de auto leverden we af bij een garage, en we namen een lift naar het centrum. lekker rondgekeken, nog even in een nederlandse winkel geweest. het enige waar deze hollandse dame spijt van had, was dat ze niet eerder naar nieuw zeeland geemigreerd was. Er werden zelfs gestampte muisjes verkocht. Nederlanders, daar zijn er hier zo'n 170.000 van! later terug de auto van de garage gehaald, ze konden het probleem niet vinden, want de kortsluiting gebeurde alleen bij vochtig weer.
Gisteren dan nog op een mooie natuurcamping langs de zee gestaan, hier wilde het vissen iets beter lukken. Eentje was perfect voor de barbeque, en op het moment dat joost de hengels wilde opruimen, bleek er nog een grote vis aan te zitten. een uurtje later, en veel onzekerheid of er nu echt een vis aan het haakje zat, kwam er een grote eagle ray, een soort rog, naar boven. een schitterend beest, zeker 15 kg, maar we hebben hem terug de marlborough sound in laten zwemmen, te mooi om op te eten.
We waren daarna zo vroeg in het plaatsje Picton, met nederlandse bakkerij, dat we direct de ferry naar het noordereiland hebben genomen. Hier op de camping zat namelijk ook het verhuurbedrijf van onze camper. Ze waren zo vriendelijk om ons een ge-upgrade van te geven. Qua grootte dan, geen mercedes maar volkswagen, bijna 7 m lang, wel minder bergruimte, maar.............met wc en douche! nu zitten we in wellington, waar we naar het grootste museum van nieuw zeeland zijn geweest, en zometeen, nadat we nog wat boodschappen hebben gedaan (we hebben net al in de buitensportwinkel Kathmandu hier ons uitgeleefd in de uitverkoop die vandaag begon), vertrekken we weer naar meer afgelegen gebieden.
Meren, vulkanen, geisers etc, we zijn benieuwd,
Groeten aan iedereen, Elvira en Joost
foto's bij de Kepler Track en nog veel meer
Dag allemaal,
we hadden net een verhaaltje geschreven, maar de computer werkte niet mee, dus zijn we even in de camper gehopt, en zitten we nu in een interncafe.
de kepler etc, de foto's zetten we er zo op.
Verder hebben we vandaag een flink eind gereden, hemelsbreed zijn we maar 150 km opgeschoten, maar over de geasfalteerde weg duurde het toch een uur of 6. we hebben ons nog vermaakt in stuart landsboroughs puzzling world, waar echt allerlei puzzels, hologrammen, scheve kamers etc onze hersenen gepijnigd hebben. met als klap op de vuurpijl een anderhalf kilometer lang doolhof. joost kwam er na een uur zoeken bezweet uit, elvira nam al eerder de emergencz exit voor mensen met weinig tijd of geduld....
nu zijn we op een mooie camping, uitzicht over het meer, inclusief een gratis sauna en bubbelbad, lekker dus.
gisteren trouwens zijn we naar milford sound gereden, het fjordengebied van nieuw zeeland. een ritje van 120 km door mooie landschappen met bergen, gletjsers en rivieren, we hebben er de hele dag over gedaan, het was de moeite. aan het einde van de middag hebben we nog een mooie boottocht gemaakt, we zijn welfs tot onder een waterval gevaren, en hebben nog zeehonden gezien.
dit alles met mooi weer, een unieke belevenis in dit regenachtige, op schotland lijkende gebied.
de avond stonden we op een natuurcamping, met nog 1 andere camper. lekker in de natuur, ikke, elvira dus, had de raampjes open laten staan. gevolg was dat de camper zwart zag van onze vrienden de zandvliegjes. een wilde jacht volgde, en zelfs met een steekpartij van de andere kant, konden we uiteindelijk toch rustig gaan slapen. meer dan vijftig tegenstanders hebben het loodje gelegd, pffff.
regen werd voorspeld, en inderdaad, na zes mooie dagen regende het vanmorgen, dus tijd om in de auto te springen. we zijn dus maar een kleine afstand van ons startpunt van vanmorgen, aande andere kant van de bergen, en hier is het inderdaad weer mooier weer. hopelijk blijft dat nog even.
Veel plezier met de foto's,
E en J
Foto's: van adrenaline tot Kepler track en nog meer
dag allemaal,
een klein verhaaltje, want op deze mooie camping in Wanaka (met gratis sauna en bubbelbad) kunnen we wel foto's op het internet zetten.
Gisteren hebben we een mooie route gereden door heuvels, fjordenlandschappen en rivieren, naar Milford Sound. We hebben de hele dag gedaan over de 120 km, en de boottocht aan het einde van de middag was echt fabelachtig mooi. we hebben zelfs nog onder de waterval gevaren, zie foto's.
's Avonds op een natuurcamping, 1 andere camper, een vuurtje gestookt, en genoten van de laatst voorspelde droge dag en avond. dat klopte, want we werden wakker met regen! we hebben vandaag dan ook een flink eind gereden, maar eigenlijk zijn we in de 6 uur autorijden hemelsbreed maar 150 km opgeschoten..... en het weer is hier aan de andere kant van de bergen goed! en we hebben nog een deel van onze middag doorgebracht in Stuart Landsboroughs Puzzling World, een soort museum met de ene puzzel, hologram of rare kamer na de andere, joost was nog een uur verdwaald in het labyrinth, blij dat hij na een uur toch de uitgang vond, met bezweet voorhoofd :-)
en dan nu de foto's!
groeten!
De Kepler Track
Dag lieve kijkbuiskinderen!
Terwijl jullie vannacht lekker hebben liggen slapen, hebben wij alvast maandag 16 maart gebruikt om de Kepler Track te beeindigen. we zijn namelijk afgelopen vrijdag begonnen aan deze rondwandeling van 69 kilometer. hierover straks meer.
sinds we jullie vorige week hebben achtergelaten bij Mount Cook, in de regen, hebben we alweer van alles meegemaakt. De dag na de regenbui was het weer mooi en lekker weer, en hebben we een wandeling gemaakt naar een gletsjermeer, met ijsbergen erin, en uitzicht op de sneeuw j(sneeuwgrens 700 m!), naast Mt Cook. De top zat in de wolken, maar tussen de sneeuwvlokjes door was het een mooie wandeling.
Vervolgens tuften we door naar Queenstown, the adrenalin capital! Allereerst naar de adventureshop, waar joost na zeer veel twijfelen een mooie rugzak had gekocht. Maar toen hij drie minuten op straat liep met het ding, sloeg de twijfel opnieuw toe; gevolg is dat hij de volgende dag toch de andere variant heeft genomen. verder in queenstown hebben we direct bekeken welke activiteiten we toch wel wilden doen; in dit geval de canyoning tour in de ochtend, en de shotover jet in de middag.
De canyoning begon met flink aankleden in allerlei lagen wetsuits. met de sneeuw op de bergen in de verte, en een groot meer om te beginnen, konden we niet genoeg laagjes aan hebben. een flinke klim de berg op maakte ons lekker warm, maar toen de sprong in het koude water, brrrrrrrrrrrr............... al maakte de adrenaline van de sprong van 10 m hoogte toch wel weer een boel goed. leuk was het, verder nog allerlei rare sprongen gemaakt, glijbanen ook, abseilen en nog gezwommen ook. en uiteindelijk viel de temperatuur best mee.
na een beetje opgewarmd te zijn, gingen we 's middags met een bus naar de shotover jet. dit is een kleine speedboot op straalmotoren die door nauwe kloven vaart, en je hebt af en toe ook echt het gevoel dat de boot niet 2 cm langs derotswand vaart, maar er tegenaan botst. lekker nat van het draaien met 360 graden werd je ook wel, dus dit was ook wel weer eens leuk.
genoeg adrenaline, we reisden door naar het zuiden van nieuw zeeland, waar we nu nog steeds zijn, in Te Anau. de wandeling van 3 dagen kwam precies overeen met de weersverwachting, die enkele dagen met minder regen voorspelde, maar wel een anticycloon; maar dat betekent hier blijkbaar goed weer! dat hebben we gemerkt.
de eerste dag naar de luxmore hut meer dan 1000 m geklommen, totdat we vanuit de hut over de wolken keken. je kon nog een tour door de grotten maken, echt nieuw zeelands toeristisch: neem zelf een zaklamp mee, liefst twee per persoon, en je kan 2 km de grot in. verder staat er een pijltje ingang en dat is het. we raakten niet verder dan 200 m, omdat onze zaklampen niet goed genoeg waren.....
in de hut geslapen op een grote zaal, vol snurkende mannen etc (zelf invullen). Wij waren zo slim geweest om de nieuwe rugzak van joost vol te stoppen met: twee lakens, een heel dekbed, en 2 kussens (de matras paste er net niet in). 's Nachts heeft joost de harige arm van zijn Israelische buurman enkele keren moeten verwijderen, maar vooruit, dat maak je ook niet vaak mee.
de volgende dag een alpiene tour in stralend weer. de hele dagt boven de boomgrens, over bergkammen en met een prachtig uitzicht, en de wolken onder ons, die langzaam oplosten. lekker doorgestapt, kwamen we om 2 uur 's middags al aan bij de iris burn hut. als eerste! we konden lekker een bedje kiezen. vervolgens een lekkere wandeling naar de rivier en waterval, waar we een zeer frisse duik hebben genomen, vervolgens werden we weggejaagd door zandvliegjes. deze krengerige beestjes zijn er de oorzaak van dat dit deel van nieuw zeeland dunbevolkt is; ze steken niet, nee, ze happen gewoon een stuk vlees uit je, ze bijten dus. de enige oplossing is DEET, dat werkt gelukkig.
vandaag dan, toen jullie allemaal lekker gingen slapen, zagen we nog mooie bergpapegaaien, kea's. we hebben een mooie terugtocht gemaakt door een vallei waar de nevel nog hing (het was ook nog maar half acht), en door een echt lord of the rings bos. foto's volgen, want die krijgen we hier niet op de computer gezet. schitterend. veel sneller dan gepland waren we al bij het volgende punt, en ook snel door naar het eindpunt, waar een busje ons kwam ophalen.
nu op de camping, met stroom, douche, en internet. vanavond nog even genieten van het mooie weer, want als we de weersvoorspelling moeten geloven, is het voorlopig afgelopen met de zon.
morgen met een boot door de wateren van milford sound, en dan trekken we weer terug naar boven, langs queenstown, via de gletsjers, misschien een skydive, terug naar christchurch, en dan naar het noorden.
Ziezo, tijd voor een lekker barbeque-maaltje met glaasje wijn (we hebben geen jetlag, want het gaat ons prima af om wijn te drinken op het moment dat jullie bijna gaan ontbijten (eye opener))!
Groeten!
regen
Vandaag een kort verslagje tussendoor. Gisteren de dolfijnentoer gedaan, gelukkig een heleboel dolfijnen (hector dolfijnen, de kleinsten ter wereld), 'mini' pinguins en zeehonden gezien. Maar de dolfijnen hadden blijkbaar honger en wilden niet spelen, dus ze waren al weg voordat we met ze konden zwemmen.
Erna gingen we naar Peelforest (bij Geraldine); een bos met coniferen. Een mooie korte wandeling gemaakt en daarna hebik heb nog proberen te vissen, zat snel vast met mijn kunstaas, even flink trekken en..... mijn hengel in tweeen, oeps. vandaag gelukkig een nieuwe kunnen kopen bij lake Tekapo. Een schitterend groot (koud) meer met een zeer fel blauwe kleur door stof van de rotsen. Nu zijn we bij de voet van Mount Cook, met eeuwige sneeuw, vandaag is de sneeuwgrens gedaald tot 700 meter! En hier komt de regen met bakken uit de lucht, schijnt de enige plek van nieuw zeeland te zijn (lokaal bergweer zullen we maar zeggen). Dus nu kwamen we in een mooi visitors center genoemd naar Edmund Hillary (de eerste die Mt Cook beklommen heeft). En ze hebben internet, dus we konden het niet laten om jullie terug op de hoogte te brengen.
Morgenochtend gaan we de hookertrail op de Mt Cook doen, erna naar Queenstown, de stad met alle adrenalineactiviteiten die je maar voor kunt stellen! Tot het volgende verslag
Elvira en Joost
De eerste dag in Nieuw-Zeeland
Dag allemaal,
Eindelijk dan eens een berichtje, voor ons gevoel tenminste. Wat een reis!
Voorspoedig naar Dusseldorf en London, toen de lange zit naar Bangkok, prima voor elkaar met Qantas. Best goed geslapen, maar het begon met een klein probleemje: de stoel ging niet naar achteren; de stewardes geroepen. ik zei in mijn mooie engels: 'my stool does not go back'. Natuurlijk begreep ze me niet, dus ik zei het nog wat luider. Toen ik naar mijn stoel wees, begreep ze het, en ze ging wat spullen pakken om het probleem op te lossen. Toen ze weg was zei Elvira dat stoel in het engels chair is, wat ik natuurlijk best weet, en dat stool in het engels iets heel anders betekend. ik heb toen maar snel het lampje boven mijn hoofd uit gedaan, want ik voelde mijn hoofd rood worden. Elvira heeft toen nog de hele nacht kunnen genieten van de slappe lach, maar uiteindelijk hebben we beide, met de stoel naar achteren, lekker geslapen.
Bangkok was vooral heel erg warm ineens, 37 graden, maar dat duurde maar een uurtje. Door naar Sydney, en door naar Christchurch. En maar iedere keer het horloge bijstellen, uiteindelijk lopen we nu 12 uur voor op jullie, wat een raar idee.
Uit het vliegtuig troffen we een heerlijk weertje aan, 26 graden en geen wolken. we moesten nog langs de biosecurity, om te bewijzen dat onze wandelschoenen, vishengel en meegebrachte dropjes geen gevaar zouden kunnen opleveren voor de natuur hier. onvoorstelbaar wat nauwkeurig ze alles nagaan. menige schoen werd naar het laboratorium gestuurd, wij waren gelukkig sneller door zonder verdere onderzoeken.
De camper: ons huisje voor de komende weken, een mooie mercedes sprinter, het bevalt prima, foto de volgende keer. joost heeft vandaag zowel rechts als links gereden, en hij heeft ook gemerkt dat een auto in nieuw zeeland net zo moeilijk optrekt als een auto in nederland; we hebben al meerdere malen stilgestaan voor een groen stoplicht, met een rijtje auto's achter ons. In de eerste versnelling gaat het allemaal een stuk makkelijker. Morgen ben ik (Elvira) aan de beurt, hmmm.
Vandaag onze eerste echte dag, na een nachtje comaslapen. heerlijk langs de supermarkt, met soortgelijke producten als in zuid afrika, vlees, wijn natuurlijk, de diepvries zit alweer vol!
Nu zijn we in Akaroa, een klein plaatsje langs de kust, waar we een heerlijke wandeling gemaakt hebben; het lijkt hier erg op zimbabwe qua heuvels, insecten en begroeiing, en het weer, wat hier ook uitzonderlijk mooi is, helpt zeker qua gelijkenis.
We hebben nog een glas blackberry juice gedronken tijdens onze wandeling, zie foto voor details! dit was toch wel het mooiste drankje dat we ooit gedronken hebben.
Morgen zwemmen we met kleine dolfijnen, tenminste, dat gaan we proberen. En daarna gaan we....... dat moeten we zelf ook nog even bedenken. in ieder geval verder naar het zuiden.
Bedankt voor jullie reacties, erg leuk om te lezen, Sandra bedankt voor de Thailand info, Jeroen, die 208 meter kan ik natuurlijk niet zo laten he (wacht tot in mei),
Wij gaan nu lekker barbequen, met een glaasje wijn, zoals jullie ons kennen,
tchim tchim,
Elvira en Joost
Bijna op reis!
Dag allemaal,
Hier nog een laatste email uit Lattrop. De laatste dagen hebben we ons bezig gehouden met het ontwikkelen van een 'vakantiegevoel'. Dat is nu toch echt wel aanwezig, De tassen zijn gepakt, alle tickets en reserveringen uitgeprint, en straks worden we door mijn moeder naar het station van Bentheim gebracht.
En dan begint een toch wel lange heenreis. Trein, vliegtuig, vliegtuig, vliegtuig, en hop, nog maar eens een ander vliegtuig, en dan zijn we zaterdagmiddag in Christchurch.
We zullen dan eens een eerste berichtje sturen van Down Under,
Tot dan!
Joost en Elvira